圖片來源:Shutterstock

「有人在嗎?有人在嗎?早安!有個箱子從台灣寄過來囉。這裡有人嗎?克魯茲夫人,在家嗎?」

就是這句話,讓我跟母親差點從床上跳下來,我們互看一眼後同時站了起來。

「女兒起來,妳快點!」

我瞥見了我母親閃爍的眼睛。等一等?這真的是她的眼睛在閃爍,還是我自己的眼睛在閃爍呢?或者我們兩個都是?唉呀!沒關係,重要的是現在在這裡。終於到來了!媽媽跟我都期待已久的,就是我父親的這個神秘箱子。

我們一出家門,迎面而來的是我們的鄰居,Bebang阿嬤抱著Pepay,Kardo阿伯手裡還拿著槌子,正在玩著中國吊襪帶的一群小孩子。就連動物好像也聽得懂,一直汪汪叫、啾啾叫、喵喵叫著,還有其他三姑六婆竊竊私語,我完全不想理會。他們圍繞著那位叫喊著我母親名字的送貨員跟那神秘的箱子。

「請簽名,克魯茲太太,證明妳已收到克魯茲先生寄來的箱子。」

Balikbayan箱子?原來這就是過去幾天媽媽提到的那個箱子的名稱,這真是大啊!我都可以裝在裡面。但為什麼它如此神秘?它會飛嗎?除了大之外,它會變多嗎?或許它神秘的原因是爸爸可以從這裡面出來嗎?哎呀!我真的是迫不及待的想知道。它裡面到底長什麼樣子?

「非常感謝你!請小心慢走。」媽媽回覆。

「克魯茲太太,妳先生對妳非常好耶,他到台灣才兩個月,沒想到他已經可以寄這麼大的箱子寄給你們,妳真的很幸運!」

「是呀,Juana。這箱子的確很大,我很期待看到裡面裝什麼。你先生買了些什麼給妳?有品牌的嗎?有很多巧克力嗎?或有一些錢在裡面,妳要看仔細呀!」

「裡面應該有肥皂和乳液,別忘了我們啊,Juana。」

總之,媽媽只是笑了笑。她看著我,我確信我與媽媽的眼睛互相映照著彼此。這時媽媽緊握我的雙手,請求一些彪形大漢幫我們把爸爸寄來的箱子搬進屋裡。

當母親打開父親寄來的箱子時,Berta阿嬤指使她兒子去拿一把剪刀來幫忙打開。

「打開了!打開了!」

其他人在家裡大喊使我更緊張。為什麼呢?他們為什麼那麼渴望知道呢?到底我父親的箱子有什麼神奇的東西,使整個村莊都在好奇,好像這是一件令人興奮和驚嘆的事情。

在爸爸的箱子裡,我們什麼都有

「美白肥皂可以使身體最黑的一部分淡白,是給Bebang阿嬤的。可以讓頭髮變直的給Isabel。可以讓頭髮變捲的是給Maria。這種水果壓榨機是給Pedro的,咖啡特調是給Noli阿伯,吹風機當然是給Pepay。」

在媽媽把所有東西一個個拿出來之後,其他人也漸漸的一個個離開家裡,直到所有人都得到他們要的東西。

「媽媽,好厲害喔!爸爸寄來的箱子真的好神奇喔,Isabel的捲頭髮竟然能讓一個神奇的東西變直?如果我使用妳送給Bebang阿嬤的美白肥皂,我也會變白嗎?啊,媽媽,我的直髮也想要變捲,妳送給Maria姊姊的東西可以幫我嗎?可以嗎?最後,媽媽雖然你送了那麼多東西,但是我們的箱子依然無法推動,裡面東西還是那麼多嗎?我個子小看不到它。」

我對母親有許多疑問。

「女兒,妳真的很可愛耶!妳不僅遺傳到妳爸爸的臉,還遺傳到妳爸爸的個性。」

母親所說的話,使我的心思遊蕩。事實上,我沒有真正看過父親,只從他寄給媽媽的信件裡看過他照片中的模樣。當爸爸去國外工作時,我還沒出生。而我出生時,爸爸到Sabaody工作,工作合約5年。當他完成合約後,仲介公司沒有再讓他回菲律賓,而是直接轉去台灣,因為台灣需要許多人去工作。所以就算母親多渴望父親回來,但是父親不得不拒絕母親的要求,因為在菲律賓生活非常困難。父親回家的時候,我們會吃什麼呢?尤其我快要上一年級了,即使媽媽多麼想跟父親在一起,還是要以生活重擔為主要考量。

「媽媽,爸爸在台灣的工作是什麼?」

「女兒,說實話,你爸爸非常棒喔!他可以把所有阻塞馬桶的東西給清通,他可以拋光所有骯髒的地板,更有能力攀登最高的建築物,清玻璃污垢或任何東西。」

「媽媽,爸爸這麼優秀,就像是他寄過來的箱子一樣神奇,強大而有力的箱子。我好期待見到爸爸,他什麼時候回來呢?」

「快了女兒,再忍耐一些日子。妳雖然沒有在日出看過他,那肯定會在黃昏時分,妳爸爸會在最美的日落美景跟妳相遇。」

媽媽可能注意到我傷心的眼睛,但是我向她微笑,讓她不要擔心。

「女兒,雖然妳父親離我們很遠,但是他非常非常的愛我們,他心中總是掛念著我們,妳要永遠記住這一點。所以,妳爸爸是為了我們的將來才出國工作,這樣才有能力幫她的小公主買會講話的洋娃娃、小型廚具、可以換衣服的衣櫃,以及妳最愛的芭比娃娃包!」

聽到母親說的話我很興奮,手裡一邊握著父親從神奇箱子裡寄來送給我的東西,我忍不住喜悅不停地跳耀,甚至喜極而泣,那些只能在城市裡看到的娃娃,沒想到我也拿得到。那個芭比娃娃包包,非常肯定這學期就用得上,當然還有小型廚具,我跟最好的朋友肯定會忙上一陣子。我也要學會烹飪,等爸爸回來我就可以煮醬燉豬肉(Adobo)給他吃,媽媽說,這是他最喜歡的一道菜。即使煮一道這麼簡單的菜,也要讓爸爸覺得我有多愛他。雖然從我出生到第5個生日他都不在,沒關係,親情的愛不能用在不在身邊來衡量它的價值。

但是爸爸是怎麼知道我想要這些東西呢?是媽媽偷偷在信中告訴他的嗎?爸爸真的好厲害。他就像是超人一樣,強壯、神秘而且具有神奇力量。等一下?他該不會也會飛吧?我不認為不可能,因為如果會,他現在就會在我身邊。但是沒關係,爸爸是否會飛行並不重要,重要的是,就像媽媽說的那樣,只要再忍一些時間,我們全家都會相聚在一起。很快就在一起!

最後一個寄回來的箱子

咯咯咯咯,汪汪汪。

一大早,我被公雞跟小狗的叫聲給吵醒,現在到底幾點了?原來今天是我第一天上三年級的開學日。時間過得真快,好像前些日子我還是一年級的學生,現在已經三年級,但是我到現在還是會緊張。等一下,媽媽在哪兒呢?我期待又渴望再次上學。

「媽媽?媽媽?」

我在家裡尋找母親時,不小心看到窗口。為什麼有那麼多人圍在我家呢?難道爸爸又寄了神奇的箱子嗎?好期待喔!但是爸爸上個月才剛送過一次,他會再次送嗎?我跑出家門,一打開門,我沒弄錯,又有一個神奇的箱子!我看到媽媽跪在箱子前,我馬上走到她身旁。

「媽媽!媽媽!爸爸真的好好喔,他又寄了一個神奇的箱子。」

當媽媽看著我時,我幼小的心靈頓時一頭霧水。為什麼母親眼中的淚水一直流下來?是喜悅的淚水嗎?

「媽媽,妳為什麼要哭呢?」

媽媽以沈默回答了我,所以我轉向周圍的人希望找到答案。我環顧周遭的氣息,等一下,怎麼跟上次比起來,為什麼今天我們的鄰居似乎有所不同?為什麼他們看起來那麼不開心?他們為什麼都低著頭?為什麼他們也在流眼淚?

我轉向了父親的神奇箱子,靠近並握住它。

「媽媽,為什麼這次的箱子有點奇怪,上次的箱子很高很大,現在,為什麼它變小了?寬度比較窄,而且變長了。這是爸爸寄的神奇箱子的新設計嗎?」

我不知道,但我已經被周圍的人嚎啕大哭給震聾了,包含我媽媽以及我們的鄰居們。突然,媽媽緊緊地抱著我,緊到我沒辦法呼吸了。

「女兒,妳終於可以見到他了。」

母親用近乎耳語般的聲音跟我說。她握著我的手,我們走近箱子,慢慢地,母親打開了玻璃,面對我的是一個熟悉的男性面孔,我們倆的嘴唇一樣,甚至鼻子和眉毛?看起來就像是我在照鏡子一樣?

「孩子,跟妳的父親說說話,將近7年時間,你們倆終於見面了。」

媽媽一邊啜泣一邊說著這些話,但我的注意力和頑皮的思緒卻迴繞到過去,當我們第一次收到神奇箱子的時候。

「我就說吧,父親就像他的箱子一樣很神奇,我就說有一天爸爸也會被這神奇的箱子給帶回來,非常神奇!像魔術一樣!」

「爸爸?」

與父親面對面,我感到有點緊張羞怯,因為這是我第一次與爸爸見面,但畢竟我實在太渴望有一個爸爸,那管的了緊張。而且我很早就在等待這個時刻,所以我不假思索的伸手去握爸爸的手,緊緊地牢牢地握著爸爸的手很久,但是他的手始終是冷的,可能路途遙遠,長時間吹冷氣造成的。

「媽媽,為什麼爸爸還不起來?是因為到這裡長途奔波又熬夜,太勞累造成的嗎?還是父親在國外的工作太艱難,所以他的長相變成這樣?」

媽媽的哭聲變得越來越大,爸爸已經在這裡了為什麼她不高興呢?我又回到了爸爸身邊。

「爸爸?爸爸快點起來,太陽都上升了,我們快點進到屋內吧。你知道嗎爸爸,我有很多故事要告訴你,如果不讓我現在開始說,也許我永遠都說不完。我真的迫不及待想要跟你講好多事情喔,也好想聽你跟我說說你的事情。因為我覺得爸爸,你是一個超人的化身。爸爸你真的可以飛嗎?我好期待你跟我說你到了各國的經驗,那裡有好人嗎?那裡的菜很好吃嗎?我現在超想要大聲地,跟全世界像我一樣的小孩呼喊說,我也有真正的爸爸。你並不是只存在我的想像中,你現在就在我身邊,永遠也不會再離開我們。爸爸我要幫你煮你愛吃的醬燉豬肉,媽媽說這是你最愛吃的菜,快點爸爸,我好期待喔!」

我還有更多事情想跟爸爸說,但是很奇怪,爸爸都沒有任何動靜,所以我轉向母親身邊。

「媽媽,我們快點叫醒爸爸,他好像都沒有聽到我的聲音耶,幫幫我。我好希望抱抱爸爸,媽媽。我好希望他能夠睡在我們的床上,我好希望他能夠在餐桌上跟我們一起吃飯,我好希望他陪我到公園散步,我更希望在他面前說我非常非常的愛他。媽媽快點啦!」

當媽媽握住爸爸的手時,媽媽突然昏過去了,整個村莊變得更加混亂。

(作者為菲律賓移工。)


本文為雙語呈現,以下為原文:

Ang Mahiwagang Kahon ni Itay

“Tao po, tao po! Magandang umaga po! May padala po sa inyo mula po sa Taiwan. May tao po ba dito? Gng. Cruz, nariyan po ba kayo?”

Iyan ang mga salita na nagpabalikwas sa amin ni Inay sa aming munting higaan, sabay kaming napatayo at tumingin sa mga mata ng isa’t isa.

“Anak, tayo na, madali ka!”

May kislap akong nakikita sa mga mata ni Inay. Teka? Kislap ba talaga iyon ng kaniyang mga mata o sariling kislap ng aking mga mata? O pareho? Aba! Hindi na iyon mahalaga, ang mahalaga ngayon ay nariyan na. Nariyan na! Nariyan na ang matagal naming hinihintay ni Inay, walang iba kundi ang mahiwagang kahon ni Itay.

Paglabas namin ng aming tahanan, ang bumungad sa amin ay ang aming mga mga kapitbahay, si Aling Bebang na karga-karga pa si Pepay, si Manong Kardo na may martilyo pa sa kamay, ang mga batang may Chinese Garter na halatang Ten-Twenty ang pinagkakaabalahan, pati ang mga hayop na animo’y naiintindihan ang kasalukuyan, tahol dito, tilaok doon, miyaw dito, samo’t saring ingay, bulungbulungan na hindi ko lubusang maintindihan, nakapalibot silang lahat sa taong tumatawag sa pangalan ni Inay at sa mahiwagang kahon ni Itay.

“Pakipirmahan nalang po ito, Gng. Cruz, katibayan na inyo na pong natanggap ang Balikbayan box mula kay G. Cruz.”

Balikbayan box? Iyon ba ang tawag sa mahiwang kahon na tinutukoy ni Inay noong mga nakaraang araw, ang laki nito! Parang pati ako, kasyang-kasya dito, pero bakit kaya ito naging mahiwaga? Nakalilipad ba ito? Bukod sa malaki, kaya kaya nitong dumami? O baka kaya ito naging mahiwaga ay dahil lalabas mula rito si Itay? Hala! Sabik na sabik na ang aking munting puso’t isipan. Ano kayang itsura niya sa personal?

“Maraming salamat po! Mag-ingat po kayo sa pag-alis.”

Tugon naman ni Inay.

“Kumare, napakahusay talaga ng asawa mo, dalawang buwan pa lamang siya sa Taiwan pero nagawa na niyang magpa-balikbayan box, masuwerte ka!”

“Oo nga Juana, ang laki-laki ng kahon na ito, nasasabik na akong makita ang laman, ano kaya ang pinadala ng asawa mo? Branded kaya? Marami kayang tsokolate? Baka may perang kasama, tignan mong mabuti.”

“Sigurado, may sabon at lotion diyan, huwag mo kaming kalilimutan Juana ah.”

Sa lahat ng sinabi nila, ngiti lamang ang isinagot ni Inay. Tinignan niya ako at tiyak kong nasilip ni Inay ang pagtatakang sumasalamin sa aking mga mata. Mabilis na pinisil ni Inay ang aking mga kamay at nakisuyo sa ilang mga kalalakihan kung maari ba kaming tulungan sa pagpasok sa loob ng bahay ng mahiwagang kahon mula kay Itay.

Habang binubuksan na ni Inay ang mahiwagang kahon ni Itay, inutusan ni Aling Berta ang kaniyang anak na kumuha ng isa pang gunting upang matulungan sa pagbubukas ang aking Inay.

“Ayan na! Ayan na!”

Sigaw ng mga tao sa loob ng aming tahanan. Lalo akong kinabahan. Bakit? Bakit sila sabik na sabik? Ano bang laman ng mahiwagang kahon ni Itay na pati ang aming buong baranggay, animo’y nanunuod ng isang nakasasabik at nakamamanghang bagay.

“Ang sabon na kayang paputiin maging ang pinakamaitim na parte ng iyong katawan ay para kay Bebang. Ang pantuwid ng buhok na ito ay para kay Isabel. Ang pangkulot na ito ay para kay Maria. Ang pandurog ng prutas na ito ay para naman kay Pedro. Ang pantimpla ng kape ay kay Manong Noli naman. Ang pantuyo ng buhok ay siyempre kay Pepay.”

Sa paisa-isang paglabas ng iba’t ibang gamit ni Inay, unti-unti ring nauubos ang mga tao sa loob ng aming tahanan hanggang sa lahat sila ay nabigyan.

“Inay, ang galing! Mahiwaga po talaga ang kahon ni Itay, papaanong ang kulot na buhok ni ate Isabel ay kayang tuwirin ng isang mahiwagang bagay lamang? Kapag po ba ginamit ko yung sabon na binigay niyo po kay Aling Bebang ay puputi rin po ako? Ay Inay, ito pong tuwid kong buhok, gusto ko rin pong maging kulot, matutulungan po ako noong binigay po ninyo kay ate Maria, hindi po ba? At ang pinakahuli, sa dami po ng inyong nabigyan, tila hindi pa rin po nababawasan ang laman niyan, hindi ko pa rin po maitulak, mabigat pa rin po Inay, puno pa po ba? Sa liit ko po kasi Inay, hindi ko po matanaw.”

Ang mahabang sentimento ko kay Inay.

“Anak, nakatutuwa talaga ang iyong kainosentihan, hindi lang mukha ang namana mo sa iyong Itay, pati ugali kuhang-kuha mo.”

Sa mga sinabi ni Inay, ang mura kong isipan ay naglakbay. Ang totoo, hindi ko pa naman talaga nakikita si Itay, sa mga larawan ko pa lamang siya nasisilayan mula sa mga liham na ipinadadala niya kay Inay. Sanggol pa lang kasi ako noong umaalis si Itay para magtabaho sa ibang bansa. Noong ako raw ay isisilang na, si Itay raw ay nagtungo sa Sabaody upang magtrabaho. Limang taon siya roon at nang matapos niya ang kaniyang kontrata, hindi na siya pinauwi ng kanilang Agency dahil maraming tao ang kailangan sa bansang Taiwan, kaya’t kahit gustong-gusto ng pauwiin ni Inay si Itay, hindi magawang sumang-ayon ni Itay dahil lubhang mahirap ang buhay dito sa Pilipinas, ano raw ang kakainin namin kapag umuwi si Itay, lalo na raw at magsisimula na akong mag-aral sa paaralan sa unang baitang, kaya kahit naisin ni Inay ang makasama si itay dito, mas mahalaga raw ang aming magiging kinabukasan.

“Inay, ano po ba ang trabaho ni Itay sa Taiwan?”

“Anak, sa totoo lang, napakusay ng Itay mo, kayang-kaya niyang alisin ang lahat ng bumabara sa inidoro sa isang kumpas lang. Kayang-kaya niyang pakintabin ang mga maduduming sahig kahit saan pa iyan. Kayang-kaya rin niyang akyatin ang pinakamataas na gusali upang alisin ang mga dumi sa salamin o sa kahit ano pa man.”

“Inay! Napakagaling po pala ni Itay, para rin po siyang kahon niya, mahiwaga, makapangyarihan at malakas. Sabik na sabik na po akong makita si Itay, kailan po ba siya uuwi Inay?”

“Malapit na anak, konting tiis na lang. Hindi mo man siya nakita sa pagsikat ng araw, tiyak naman sa takipsilim, iyo siyang masusumpungan, hindi ba’t isa sa pinakamagandang tanawin ang takipsilim? At makakasama ka ng Itay mo sa pinakamagandang tanawin na iyon.”

Napansin ata ni Inay na lumungkot ang aking mga mata kaya’t, ngumiti ako bigla upang huwag siyang mag-alala.

“Anak, kahit malayo ang Itay mo sa atin, mahal na mahal pa rin niya tayo at hinding hindi tayo naaalis sa kaniyang puso at isipan, palagi mong tatandaan iyan. Kaya umaalis ang iyong Itay ay para sa ating kapakanan at upang ang nag-iisa niyang prinsesa ay mabigyan niya ng…

mga manikang nagsasalita, isang lutu-lutuan na may kasamang damitan at ang pinakagusto mo, isang Barbie na bag!”

Tuwang-tuwa ako sa sinabi ni Inay, habang hawak ko ang mga mahihiwagang bagay na ipinadala ni Itay para sa akin ay hindi ko napigilan ang mapatalon at maluha, ang mga manika na nakikita ko lamang sa bayan ay nasa akin ng mga kamay, iyong Barbie na bag, tiyak na tiyak, magagamit ko na ito sa pasukan at siyempre ang lutu-lutuan ay maaari naming pagkaabalahan ng aking matalik na kaibigan. Mag-aaral na akong magluto para pag-uwi ni Itay, ipagluluto ko siya ng Adobo, sabi kasi ni Inay, iyon daw ang kaniyang paborito. Kahit sa ganoong kasimpleng paraan lamang, maiparamdam ko kay Itay na mahal na mahal ko rin siya, na kahit mula noong una hanggang ikalimang kaarawan ko ay wala siya, ayos lang, alam ko naman kasing hindi lamang iyon ang mga batayan upang masabing mahal tayo ng ating mga magulang. Pero paano kaya nalaman ni Itay na nais ko ng mga ganitong bagay? Sinabi ba ito ni Inay sa kaniyang mga liham? Ang galing talaga ni Itay. Para talaga siyang si Superman, malakas, mahiwaga at makapangyarihan. Teka? Kaya rin kaya niyang lumipad? Sa palagay ko hindi, kasi kung oo, edi sana nandito na siya sa tabi ko, pero okay lang, hindi naman mahalaga kung nakalilipad ba si Itay, ang mahalaga, tulad ng sinabi ni Inay, konti na lamang at ang aming buong samabahayan ay makukumpleto na. Malapit na!

“Tok-ti-laok! Tok-ti-laok! Aw! Aw! Aw!”

Nagising ako sa tilaok ng mga manok at sa tahol ng mga aso, teka anong oras na ba? Ngayon pala ang unang araw ko sa paaralan bilang mag-aaral sa ikatlong baitang. Parang kailan lang noong una akong tumapak sa paaralan bilang mag-aaral sa unang baitang, ngayon, nasa ikatlong baitang na ako pero yung kaba ko, narito pa rin. Teka, asan kaya si Inay? Sabik na sabik na akong pumasok ulit sa paaralan.

“Inay? Inay?”

Sa paghahanap ko kay Inay sa loob ng aming tahanan, napasilip ako sa aming bintana. Bakit ang daming tao sa labas? May ipinadala kayang mahiwagang kahon ulit si Itay? Nakasasabik! Pero teka? Kapapadala lang ni Itay noong nakaraang buwan, posible kayang nagpadala ulit siya? Patakbo akong lumabas ng aming bahay at pagbukas ko ng pintuan, hindi ako nagkamali, may mahiwagang kahon ulit! Nakita ko si Inay na nakaluhod sa harapan ng isang kahon kaya’t buong giliw ko siyang nilapitan.

“Inay! Inay! Ang galing po talaga ni Itay, may bago na naman po siyang mahiwagang kahon na ipinadala.”

Sa pagtingin sa akin ni Inay, naguluhan ang aking batang puso’t isipan. Bakit tuloy-tuloy ang pagbagsak ng mga luha sa mata ni Inay? Luha ba ito ng kagalakan?

“Inay? Bakit ka po umiiyak?”

Katahimikan ang isinagot ni Inay kaya’t sa mga nakapalibot sa amin ako umasang makahahanap ng kasagutan. Pinagmasdan ko ang paligid ko, inikot ko ang paningin ko. Teka? Bakit tila iba ang reaksyon ng aming mga kapitbahay ngayon, kumpara sa mga nakaraan? Bakit tila hindi sila masaya? Bakit nakayuko sila? Bakit may mga luha rin sa kanilang mga mata?

Napabaling ang tingin ko sa mahiwagang kahon ni Itay, nilapitan ko ito at hinawakan.

“Inay bakit parang kakaiba po ang itsura nito ngayon, dati po mataas at malaki ang kahon na ito, ngayon po, bakit po parang lumiit? Bakit po parang sumikip? Bakit po parang humaba? Bagong disenyo po ba ito ng mahiwagang kahon ni Itay?”

Hindi ko alam pero nabingi ako ng hagulgol sa aking paligid, mula kay Inay at sa aming mga kapitbahay.

Bigla akong niyakap nang mahigpit ni Inay, sa sobrang higpit, tila ang hininga ko ay mapapatid.

“Anak, makikita mo na siya sa wakas.”

Buong hina at halos pabulong na nasabi ni Inay. Hinawakan niya ang aking kamay at lumapit pa kami sa kahon, dahan-dahan, binuksan ito ni Inay at tumambad sa akin ang pamilyar na itsura ng isang lalaki, pareho kami ng labi, ilong at maging ang kilay? Bakit tila may salamin sa aking harapan?

“Anak, bumati ka sa Itay mo, matapos ang halos pitong taon, nagkita na rin kayo.”

Humihikbi si Inay habang sinasabi ang mga salitang iyan, ngunit ang aking atensyon at ang malikot kong isipan ay naglakbay sa nakaraan, noong mga panahong una kaming nakatanggap ng mahiwagang kahon na ito.

“Sabi ko na nga ba, mahiwaga rin si Itay tulad ng kaniyang kahon, sabi ko na nga ba, darating ang araw na si Itay naman ang dadalhin ng mahiwagang kahon na ito, napakagaling! Madjik!”

“Itay?”

Nahihiya akong lumapit nang husto kay Itay dahil ito ang unang beses naming pagkikita, ngunit nanaig pa rin talaga ang pagkasabik ko sa pagkakaroon ng isang ama kaysa sa hiya ko at isa pa, matagal kong hinintay ang pagkakataong ito kaya’t walang ano ano ay hinawakan ko ang kamay ni Itay, mahigpit, makapit at matagal, pero ang lamig nito, marahil sa sobrang tagal ng kaniyang nilakbay, nilamig si Itay.

“Inay, bakit po di pa gumigising si Itay? Napuyat at napagod po ba siya nang husto sa paglalakbay niya papunta rito? Sobrang hirap po ba ng ginagawa ni Itay sa ibang bansa kaya ganyan po ang itsura niya ngayon?”

Lumakas nang lumakas ang pag-iyak ni Inay, hindi ba siya masaya na narito na si Itay? Muli kong nilapitan si Itay.

“Itay? Gising na po Itay, sumikat na po ang araw at kailangan na po nating pumasok sa bahay. Alam mo Itay, marami po akong ikukuwento sa iyo, kung hindi po natin sisimulan ngayon, baka po hindi na po tayo matapos. Sabik na sabik na po akong kwentuhan ka Itay, sabik na sabik na rin po akong kwentuhan mo po ako, sa palagay ko po kasi Itay, ikaw po si Superman. Itay, kaya mo po ba talagang lumipad? Kwentuhan mo naman po ako ng mga paglalakabay at ng mga karanasan mo po sa ibang bansa. Mababait po ba ang mga tao roon? Masasarap po ba ang mga pagkain doon?

Gustong-gusto ko pong ipagsigawan ngayon sa buong mundo na tulad ng ibang mga kapwa ko kabataan ay may totoong tatay rin po ako, na hindi lang po kayo base sa imahinasyon ko, na nandito na po kayo at hinding-hindi na po tayo maghihiwalay pa.

Itay ipagluluto ko po kayo ng Adobo, sabi po kasi ni Inay paborito niyo po iyon, tara na po Itay, sabik na sabik na po ako!”

Marami pa sana akong sasabihin kay Itay ngunit nakapagtatakang walang kahit isang reaksyon akong natanggap kaya’t lumapit muli ako kay Inay.

“Inay, gisingin na po natin si Itay, hindi po ata niya ako naririnig Inay e, tulungan po ninyo ako. Gusto ko na pong mayakap si Itay, Inay. Gusto ko po siyang makatabi sa ating munting kama, gusto ko po siyang makasabay kumain sa mesa, gusto ko po siyang kasamang mamasyal sa parke at gustong-gusto ko pong sabihin sa harapan niya mismo na mahal na mahal ko po siya. Tara po Inay.”

Nang panahong nahawakan na ni Inay ang kamay ni Itay, biglang hinimatay si Inay at lalong nagkagulo ang aming buong barangay.


好書推薦:

書名:渡:在現實與想望中泅泳 第五屆移民工文學獎作品集
作者:東南亞移民工
譯者:陳燕飛, 徐秀燕, 楊玉鶯, 孫珮珊, 張婧玟, 鍾妙燕, 何薇薇, 呂曉倩, 陳慈治
出版:四方文創股份有限公司
出版時間:2018/11

瀏覽次數:2580

編輯推薦

延伸閱讀

「獨立評論@天下」提醒您:
1.本欄位提供網路意見交流平台,專欄反映作者意見,不代表本社立場
2.發言時彼此尊重,若涉及個人隱私、人身攻擊、族群歧視等狀況,本站將移除留言。
3.轉載文圖請註明出處;一文多貼將隱藏資訊;廣告垃圾留言一律移除。
4.本留言板所有言論不代表天下雜誌立場。